Ամալյա Սողոմոնյան, Էսսե

Միայն այդքանը

Չեմ ձանձրացնի: Սեր չկա: Երկնքից երեք խնձոր ընկավ: Մենք սիրում ենք նրան, ով մեզ գրկում է: Միայն այդքանը:  Ու  ինչքան պինդ է գրկում, այնքան ավելի շատ ենք սիրում: Ինչքան պատմվածքներ կծնվեին, եթե ես որոշեի ցավեցնել մարդկանց: Ես գրում եմ միայն ինձ ցավեցնելու համար, բայց հետո մեղմանում է ցավը: Բոլոր ցավերն էլ մեղմանում են մի օր: Ատամնաբույժի մոտ մտնելիս երեխան լաց էր լինում, իսկ իմ աչքերը թրջվեցին. ավելի ուժեղ ցավեր էի տեսել: Ես նույն դեմքով նայում էի սպիտակ լույսին ու գիտեի՝ շուտով ցավը կանցնի: Մյուս ցավերի նման դանդաղ: Պետք չէ ջերմացնել ու լույս տալ նրանց, ովքեր դրա կարիքը չունեն: Մի օր մեկը դրա կարիքը շատ կունենա ու գիշերվա հազարին կասի, որ դու հրաշք ես: Դու  ոչ մեկի զգացմունքների հետ չես խաղում, խնդրում ես միայն չցավեցնել քեզ: Չեմ խոստանում. ես այնքան էլ լավը չեմ: Դու գրելու նյութ չես կարող դառնալ, որովհետև ամեն ինչ պարզ է. քեզ պետք եմ ու վերջ: Մեր վերջին տասնչորս հանդիպումները ներկայացումներ էին՝ նույն սցենարով: Հանդիպման վայրն էլ ամեն անգամ փոխել էր  պետք, որ հիշողությունները շատ չցավեցնեին: Ծիածան: Հազարավոր բառերի փոխարեն: Ես այդպես էլ չհավատացի, որ սերը միայն մեկ անգամ է շնորհվում: Խնդրանքդ լուրջ էր, հասուն, սեփականատիրական, բայց… Որոշ թռչունների հնարավոր չէ վանդակում պահել: Ես հանգիստ կարող եմ սրտեր կապող գործակալություն բացել, իսկ ինձ մեր շենքի դիմաց դիմավորող այդպես էլ չեղավ. միայն լավ ճանապարհվում եմ: «Արդյոք՞ սերը կփրկի աշխարհը» հարցին ես այդպես էլ չեմ պատասխանի: Խնդրանքդ միևնույն է՝ արդար չէ: Ես չեմ կարող միայն մեկինը լինել: Քեզ չհանձնվելու ուժ է հարկավոր, ինձ՝ մաքուր խիղճ: Դու ինձ չես մոռանալու: Երկնքից էլի երեք խնձոր ընկավ: Ես կսպասեմ քեզ: Ես հավատարիմ եմ, նվիրվող: Չգիտեմ՝ սեր կա՞, թե՞՝ ոչ, բայց զգացումը, որ քեզ հետ ապրել եմ, ամենալավ բանն է, որ երբևէ ունեցել եմ: Սա ես սեր եմ համարում ու հավատում, որ այդ զգացումն ինձ մինչև վերջ է ուղեկցելու: Քեզ ուրիշը չպիտի գրկի, չպիտի՛: Ուրիշ ոչ մեկի բույրը չպիտի զգաս, ինչքան էլ ուժեղ լինի ցանկությունը: Ես քեզ սիրում եմ քո թերությունների համար, քո թերություններով ես մինչև կյանքիս վերջը երջանիկ կլինեմ: Քեզ հեռվից ուրիշի գրկում տեսնելը դաժան է, բայց ինչքան էլ սիրեմ՝ ուրիշի բույրը չեմ ների: Ի՛մը, միայն ի՛մը պիտի լինի: Բույրերն իրենք իրենց ցնդում են, բայց բույր կա, որ մեխվում է հիշողությանդ, կյանքիդ, ճակատագրիդ մեջ: Մաքրվելն էլ չի փրկում: Չեմ ուզում ինձ հասկանաս, կարդաս գրածներս: Ես քեզ սիրում եմ թերություններիդ համար, իսկ ով՞ ասաց, որ ես թերություններ ունեմ: Ուզում ես թռիր Մարս, արդեն ամեն ինչ կորած է: Մենք երկար ճանապարհ անցանք միասին, իսկ հիմա միայն հիշելու բան ունենք: Դեռ ամեն ինչ չի մեռել, բայց նույնն էլ չի: Միշտ էլ հարազատ զգացում է լինելու, սովորել ենք իրար, ընտելացել, կապվել, բայց կախվածությունը գնալով թուլանում է, իսկ ժամանակը դանդաղ ջնջում ամեն ինչ: Ներսումդ մեկը գոռում է՝ համբուրիր, գողացիր ու տար տուն, քանի բույրերը չեն խառնվել: Հետո դժվար կլինի: Հետո հնարավոր է չներես: Միշտ երազել էի, որ ինձ քեզ պես սիրեն: Այնպես, ինչպես դու ես սիրել ու սիրում, երբեք ոչ ոք չի սիրի: Վախկոտ, նուրբ ու ամենասիրուն: Մինչև վերջ: Վերջը չի երևում: Ամեն անգամ սիրելուց մի բան կորցնում ենք: Ամեն անգամ քեզ սիրելուց: Կան սերեր, որ չի կարելի կիսատ թողնել: Իմ հանգստությունը քո մեջ էր: Վերջապես գտել էի բուժումս: Ինձ ուժեղի ու անվախի տեղ էի դրել, բայց  պարտվեցի: Ավելի հեշտ կլիներ խաղի մեջ չմտնել, բայց գլխացավս միայն դու էիր կարողանում բուժել: Դեղի անունն էլ միայն մենք կիմանանք, ու միայն դու կկարողանաս  դեղատոմս գրել, ու միայն ինձ համար Սերն ամենասիրուն ու լավ քիմիան է աշխարհում: Արի կիսատ թողնենք իրար վերջին անգամ: Բույրերն արդեն խառնվել են: Ես չձանձրացրի: Սեր չկա: Այսքանը:

« Ես գտնում եմ, որ սերը վնասակար է ամբողջ հասարակության, ինչպես նաև մարդու անձնական երջանկության համար, և կարծում եմ, որ  այն ավելի շատ տառապանք է բերում, քան ուրախություն: Աստվածները շատ մեծ բարիք գործած կլինեին, եթե աշխարհն ազատեին դրանից»:

Նապոլեոն Բոնապարտ

———- ——— ———— ———- ———— ————

Հիշում եմ ինչոր տեղ կարդացի, որ ջուրը մեղքերից ազատելու, մաքրագործելու հատկություն ունի: Մարդուն երկար ժամանակ է պետք վախերից ազատվելու, սեփական վախերին ընդառաջ գնալու, կամ գոնե դրանց հետ համակերպվելու համար: Երևի մարդիկ ինչ-որ բան  ջրին պատմելու, ջրի մեջ թողնելու ցանկություն են ունենում: Մի օր ես հասկացա, որ քեզ պիտի խեղդել ջրում, թողնել ջրի տակ, շատ խորքում, որ էլ չբարձրանաս: Կեղտից, մեղքերից ազատվելու հազար ու մի տարբերակ կա, բայց ես ջուրը նախընտրեցի, որովհետև ես միշտ եմ նախընտրում ջուրը: Սկզբում դժվար էր. վախենում էի, որ կխեղդվեմ ու չեմ հասցնի քեզ ջրի տակ թողնել: Մի պահ խորը շունչ քաշեցի ու հասկացա, որ ամենակարևորը՝ կարողնաս հավասարակշռություն պահել ջրի վրա, ջրի տակ, սրտի խորքում: Անիմաստ շարժումներ չանես ու չխաբես քեզ, միևնույն է լողալ չգիտես, մի քանի անկանոն շարժում ես անում ու քեզ թվում է աշխարհի ամենալավ լողորդն ես, այնինչ ամեն ինչ կյանքում ինչ-որ ինչ-որների համար ես անում, ինքդ քեզ ինչ-որ բան ապացուցելու համար: Սա վերջին անգամն էր, բայց մի պատկեր էլ կա, որ պիտի տեսնես: Պատկերացրու՝ ջրում միայն դու ես, լույսերը դանդաղ անջատվում են, լողավազանը Բախ է լսում, մկաններդ թուլանում են, բալանսը պահված է, մնում է միայն մի անգամ էլ, մի վերջին անգամ սուզվել ու քեզ վերջնականապես ջրի տակ հրաժեշտ տալ: Թվում է՝ խեղդվում եմ, օդ չկա, մութ է, մարմինս անշարժացել է, ոչ ոք  չկա, որ կարողանա ինձ փրկել: Ես ուզում էի քեզ խեղդել, իսկ հիմա ինքս եմ խեղդվում: Ներիր ինձ մի վերջին անգամ, ուղղակի ինչ-որ տեղ կարդացի, որ ջրի միջոցով կարող եմ մաքրագործվել, ազատվել ինձնից, քեզնից, մեղքի զգացումից ու էլ քեզ չհիշել․․․ բայց ես դուրս եմ գալիս ջրից ու հասկանում, որ ոչինչ չփոխվեց իմ կյանքում, քեզ նորից խեղդել չհաջողվեց, ընդամենը հասկացա, որ  քեզ այլևս չեմ կարող խեղդել ներսում, ու որ դու ավելի լավ լողորդ դուրս եկար, ես միայն կարողանում եմ մի կերպ հավասարակշռությունս պահել՝ առանց քեզ:

Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով