Պատմվածք, Վարդան Սմբատյան

Ավոյի դրախտը

Այդպես էլ չզգաց, թե ոնց շրխկաց հնամաշ դուռը քթի տակ:
-Երևի քամին էր,- մտմտաց Ավոն,- չէ՛, հաստատ էդ լիրբն էր:
Սանդուղքից բռնվելով իջավ բակ, մի լավ  զննեց  շուրջբոլորը, ապա` ճոճվելով փռվեց թթենու տակ:
Արևը նորածնի պես նոր-նոր թևերն էր տարածում ջրված ծաղկի թմբերի ու  ծառերի վրա: Հողը տնքում էր, կնճռոտ պառավների տկար ու նվաղող ոտքերի տակ: Մահը դանդաղ ուրվագծում` շոյում էր  նրանց դողդողացող օվալե գլուխները:

– Էլի լակա՞ծ ես, արա՛, վե՛ր կաց, սա հորդ պանսյոնատը չի, է, փռվել ես․․․  քո հետ եմ, ա՛յ ալկաշ,  վեր կաց…

-Թող քնեեեմ,- նվաց  Ավոն ու տրվեց  անուշ մրափին:
Օղու վտակները միանում են   իրար, քամին քշում է, հո չի՜, բուրում, հո չի՜ բուրում փլուշե գետը: Ավոն շորերով նետվում է գետը՝ օվկիանոսի  կարոտ, լողավազանում պահած դելֆինի պես հրճվանքի ճիչեր  արձակելով, խմելով օղու վտակներից: Մանր-մունր ձկները լցվում են  կոկորդը, լողում են ստամոքսահյութի մեջ: Գետն իր անողոք ալիքների ողջ ուժով ափից ափ է շպրտում նրա մարմինը, կշտացած ձկները մեկ-մեկ դուրս են լողում Ավոյի ճոռթած երախից՝ կարմրած աղիքները բերաններին:
Ջուրը կապտում է մարմնի վրա, բամբակե պատռված շապիկը կլանում է գետի  հոսքը: Անկենդան մարմինը վերածվում է հսկայական բամբակե կծիկի, արևգալի հետ ցամաքում է գետը, երկնքում նշմարվում են թռչող հիբրիդ-ձկներ, թեփուկները թափ են տալիս վար: Ավոն էլի փռված է, էս անգամ՝ ամպերի կերպասին:
-Էս ո՞ւր եմ, արա․․․
-Փլուշե դրախտում, մի գոռա, խև՛,- առաջանալով՝ վրա է բերում  տձև դեմքով մի հրեշտակ:
-Վա՞տ եք, արա, այսինք խմած եմ, չասինք՝ գիժ եմ, հլա լրջացեք,  ո՞ւր եք ինձ բերել։
-Էստեղ միակ անլուրջը դու ես, չես հավատում արի՝ հեսա  կհամոզվես, որ սա քո իմացած տխմար «ռոզիգրիշներից» չէ, դե՛, ել տեղիցդ:
Ավոն ապշահար նայում է սպիրտի ջրվեժներին, լողավազաններին, տեսնում է օղու հրաբուխներ:
-Դե խմի, տեսնենք՝ կարա՞ս ես պստիկ վտակը կոնծես, էստեղ ոչ ոք չգիտի իրականության ու չիրականության մասին, խմի ու զգա անհեթեթ երջանկության չափաբաժինը ինչքան կուզես:  Ավոն շուրջբոլորն է նայում․
-Քեզ ոչ ոք չի ճանաչում, ո՞ւմ ես փնտրում՝ ո՛չ սեռ ունես, ո՛չ անուն, ո՛չ անցյալ, ո՛չ էլ ապագա․ դու միֆ ես, լողացող պղպջակ: Տեսնու՞մ ես էս հսկա ջրհորդանը, սա տիեզերքի երախն  ա` մեզնով ա սնվում տիեզրական էս քաոսը, ներքևում բան էլ   չգիտեն:
Ավոն հիպնոսվածի պես  հայացքը գամած մի կետի լսում է, լռութան դադարներին լեզուն թաթախում օղու սառը աղբյուրի մեջ․․․
Անորոշության մշուշը  իջնում է  ճաղատ գլխին` մթի սարդոստայն հյուսելով դեմքին: Վախը ցնցում է ոսկրերը:
– 2357․․․ 2357, արագ, արագացրե՛ք, գնում ա, սրտի շրջանում սեղմի, ավելի ուժեղ սեղմի, էդպես մասաժիսնտներն են սեղմում, ա՛յ իձյոտ, կարգին սեղմի…
Դոների շրխկոցը զուգորդվում է մարող լույսի հետ.
-Մեռավ…
-Էս մեկն  էլ երկար չի ապրի։
– Սա էն բանկիրի հե՞րն ա, պինդ պացիենտ ա, բայց կասեք՝ դեռ լավ  չի, թող մի քիչ էլ փող տան, հո մուկ չեմ տշում ստեղ, դե, գործի անցեք…
Շրխկ:
-2657-ը ուշքի եկավ, եկեք․․․
-Էս որտե՞ղ եմ, արա։
-Նարկոլոգիականի բակում, հերթական փախուստի ժամանակ ընկել եք, Ավո։
-Թողեք, արա, կնոջս մոտ պիտի գնամ, սպասում է, թողեք, արա…
– Ձեր կինը մահացել է երկու տարի առաջ։
– Ի՜նչ ես ասում, ես քո…
– Ձեր մեղքով…
-Ասեմ ավելին՝ նա մահացած ընկած է եղել յոթ օր, և ձեր  երկու հավատարիմ գամփռները  հոշոտել են նրա մարմինը,- նույն սառած դիմախաղով եզրափակում է  բուժքույրը:
Ավոյի բիբերը լայնանում են, ածելիապատ սկավառակների են վերածվում,  թռչում են այնտեղ, ուր չկան իրականություն, չիրականություն, երազներ, այնտեղ, ուր իմաստներին փոխարինում է բույրը, զգացումը քաղցր արբանք-խաբկանքի:

Ավոն այսօր մահացավ «սպիտակ» դժոխքում՝ անձեռոցիկի վրա թողնելով գրություն․ «Ինձ կնոջս մոտ չթաղեք, խնդրում եմ, ամաչում եմ…»։



Թողնել պատասխան

Ձեր էլ-փոստի հասցեն չի հրապարակվելու։ Պարտադիր դաշտերը նշված են *-ով