Հրաչ Բեգլարյան

Աշնան իրիկնամուտի արևը հողվորի նման մի պահ նստել էր սարի գագաթին: Նստել էր շունչը տեղը բերելու համար, բայց հոգնածությունից աչքը…

Արուս տատն իր կյանքի իննսունյոթերորդ տարվա հինգերորդ ամսվա տասնչորսերորդ առավոտյան, վեր էր կացել անկողնուց, մի երկու բուռ ջուր էր զարկել…

Դարձյալ առավոտ է: Գիշերն անցել է, լույսը վետվետում է պատուհանիս վրա, և օրը թանձրանալ է փորձում երակներիս մեջ: Նոր օր…

Դիտումներ 617